Nieświszczuk

Są tak popularne w Ameryce, że mogłyby z powodzeniem być jednym z symboli Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie, stanowią prawdziwą zmorę tamtejszych farmerów, hodowców i… świstaków, które są przez nie niemiłosiernie mordowane. Nieświszczuk, bo o nim mowa, szerzej znany jest jako preriowy. Populacja tego zwierzęcia, swego czasu była niemiłosiernie tępiona przez właścicieli gospodarstw, bo powodowała prawdziwe spustoszenia. Dziś, pieski preriowe coraz częściej hodowane są w domach i mieszkaniach. Dowiedz się wszystkiego o nieświszczukach. Poznaj ich zwyczaje i naturę, która z pewnością cię zaskoczy.

Nieświszczuk wygląd

Opis tego dużego gryzonia najlepiej rozpocząć od wyprostowania pewnych niedomówień. Najważniejsze z nich jest takie, że mimo mylącej nazwy pieski preriowe nie mają nic wspólnego z psami. Jedynym, co łączy ich z czworonożnymi pupilami, jest charakterystyczny odgłos, przypominający szczekanie psa. Nieświszczuk wydaje go w momentach podniecenia lub zagrożenia. Głównie na terenie Ameryki Północnej i Środkowej, ponieważ to tam w największym stopniu zamieszkuje populacja nieświszczuków. A ta liczona jest w milionach.

Nieświszczuk rodzina kolonia

Nieświszczuki tworzą kolonie, które stanowią podstawową komórkę w ich społeczności. W jednej kolonii może być od kilkudziesięciu tysięcy zwierząt do nawet kilkuset milionów. Tak potężne stado, w połączeniu ze sporą żarłocznością, może spustoszyć każdy areał. Piesek preriowy jest niedużym zwierzęciem, o zwartej budowie ciała i dość krępej sylwetce. Mogą mierzyć ok. 30 cm wysokości, a ich waga z reguły waha się w okolicach półtora kilograma. Ogon nieświszczuka ma długość 10 cm. Jeśli chodzi o długość życia, nieświszczuk przeciętnie dożywa od 5 o nawet 9 lat.

Wiele osób myli pieski preriowe z susłami, co może być zasadne, gdyż oba gatunki należą do tej danej rodziny – wiewiórkowatych. Jednak istnieje wiele cech, które pozwalają odróżnić obydwa gatunki. Przede wszystkim, nieświszczuk jest znacznie większy od susła, ma też dłuższy ogon. W odróżnieniu od pieska preriowego suseł zapada w sen zimowych, zaś nieświszczuk jest aktywny przez cały rok. Pieski preriowe mają szersze głowy od susłów i nie posiadają charakterystycznych worków policzkowych. Inaczej brzmią też dźwięki wydawane przez oba gatunki. Suseł emituje niskie i ciche odgłosy z kolei piesek preriowy „szczeka”, emitując dźwięki zbliżone do psów.

Czym żywi się nieświszczuk?

Zastanawiając się, czym żywią się pieski preriowe, warto wziąć pod uwagę fakt, że są one nienawidzone przez farmerów. Co prawda, w odróżnieniu od susłów, nie jedzą one ziarna, to jednak są bardzo żarłocznymi roślinożercami. Żywiąc się, głównie zielonymi pędami roślin. A także niektórymi korzeniami oraz bulwami. W zależności od pory roku i dostępności pokarmu dieta piesków preriowych się różnicuje. Latem jej główny składnik tworzą trawa bawola oraz rośliny łąkowe, głównie astrowate. Zimą, żywią się one ostami, opuncją oraz innymi dostępnymi w tym okresie roślinami.

stado Nieświszczuków

Szacuje się, że jedna kolonia, licząca 25 000 nieświszczuków, zjada tyle pokarmu, co 100 krów czy 800 owiec. Miesięcznie, jeden piesek preriowy zjada do 5 kg roślin zielonych. Jednak składnikiem jego diety są nie tylko rośliny. Nieświszczuk chętnie zapoluje również na szarańczę, chrząszcza lub innego owada. Szacuje się, że pokarm zwierzęcy stanowi ok. 2% zapotrzebowania energetycznego piesków preriowych. Pieski preriowe charakteryzują się dużą inteligencją oraz zdolnością przystosowania do zmieniających się warunków.

Nieświszczuk hodowla

Mając to na uwadze, nie dziwi fakt, że nieświszczuki dobrze radzą sobie również jako zwierzęta hodowlane. Coraz więcej miłośników gryzoni stawia właśnie na pieska preriowego. Rosnące zainteresowanie sprzyja zwiększaniu presji na objęcie tych zwierząt ochroną gatunkową. Co możemy podawać pieskom preriowym, hodując je w domach? Warto zadbać, by ich pokarm rażąco nie odbiegał od jedzenia, jakie spożywają te zwierzęta na wolności.

Najłatwiej osiągnąć to, wybierając pełnowartościową suchą karmę dla nieświszczuków. Sklepy zoologiczne proponują bogatą ofertę żywieniową, dzięki czemu każdy, kto potrzebuje wydajnej karmy dla pieska preriowego, znajdzie ją. Jeśli jednak nie mamy pod ręką pokarmu dedykowanego nieświszczukom, równie dobrze sprawdzi się karma dla szynszyli.

nieświszczuk stado piesków preriowych

Nieświszczuk ciekawostki

Choć pieski preriowe wyglądają jak niewinne, słodkie, puchowe kulki, warto nie dać się zwieść temu mylnemu wrażeniu. Oczywiście, ludziom nic nie grozi ze strony tych gryzoni, jednak w rzeczywistości, nieświszczuk to bezwzględny zabójca, a jego ofiarami padają głównie świstaki. Obserwacje naukowe potwierdzają, że unicestwianie tych zwierząt stanowi jedno z głównych zajęć nieświszczuków. Co istotne, instynkt zabijania nie ma swojego ujścia w konsumpcja, gdyż pieski preriowe nie żywią się mięsem świstaków.

Motywy tych morderczych polowań nadal są nieznane. Przypuszcza się, że chodzi o okazanie swojej dominacji lub wypłoszenie intruza z własnego terenu. Faktem jest zaś, że nieświszczuk to wyjątkowo brutalny zabójca, który z zimną krwią potrafi likwidować swoich przeciwników. Posługuje się przy tym szeroki wachlarzem metod. Potrafi zarówno wywlekać świstaki z nory (także małe), jak i cierpliwie czaić się przy wejściu do jamy, wyczekując moment do ataku. Często obserwuje się, że po zagryzieniu, świstak jest porzucany, a nieświszczuk rozpoczyna żerowanie w zaroślach, szukając zielonego pożywienia.

Nieświszczuk piesek preriowy

Nieświszczuki mogą tworzyć ogromne kolonie, zwane koteriami. Kilkudziesięciotysięczne skupiska to zaledwie niewielkie grupki, w porównaniu do liczących kilkaset milionów rodzin, zamieszkujących tereny amerykańskiej i meksykańskiej prowincji. Co ciekawe, coraz częściej spotyka się pieski preriowe na obrzeżach dużych miast. Ma to związek z przeganianiem i unicestwianiem ich przez farmerów na wsiach.

Ile kosztuje piesek preriowy?

Nieświszczuk nie jest tanim zwierzątkiem, Ich cena zaczyna się od kilkuset złotych. Dobrze byłoby kupić 2 osobniki, jak wcześniej pisaliśmy pieski te są, osobnikami stadnymi. Sprzedawcy oferują parę zwierząt w granicy 1000 – 2000 złotych.