Gończy polski znakomity pies myśliwski

Psy ras myśliwskich są popularne nie tylko wśród myśliwych, lecz również wśród hodowców psów rasowych. Rasy takie są stałymi bywalcami wystaw kynologicznych. W grupie tej znajdują się też nieliczne rasy polskie. Konieczne przeczytaj wszystko na temat znakomitej, starej polskiej rasy psów do polowań. Jeszcze dziś sprawdź cechy, jakimi wyróżnia się gończy polski znakomity pies myśliwski.

Gończy polski znakomity pies myśliwski (ang. Polish Scenthound), to jedna z nielicznych naszych ras rodzimych. Jest to pies myśliwski, rasa dużego psa gończego, powstała dawno temu w Polsce. FCI zalicza ją do grupy 6 (Psy gończe i rasy pokrewne) i sekcji 6.1. (Psy gończe), wzorzec 354. To przede wszystkim pies goniący i tropiący dziką zwierzynę. Posiada długie nogi i jest bystry, co predysponuje go do podążania za ofiarą nawet wiele kilometrów. Myśliwi używają te psy głównie do polowań na lisy i dziki oraz jako tropowce i psy stróżujące. To również psy wystawowe.

gończy polski w biegu

Gończy polski historia rasy.

Korzenie tej rasy sięgają zamierzchłych czasów. Na polowanie z psami gończymi powoływano się w naszej literaturze już w XIII w. Polska zawsze była krajem porośniętym dużymi lasami, pełnymi zwierząt łownych, w których długodystansowy ogar tropiący był cennym pomocnikiem myśliwego. Dobry pies gończy, który potrafił wychwycić zapach i podążać za nim przez wiele kilometrów, był opisywany w średniowieczu. Zdolność psa do bezbłędnego poprowadzenia myśliwego do zwierzyny oznaczała jedzenie na stole i ochronę przed głodem. Polowanie z psami gończymi było zatem wysoko cenione przez polską szlachtę, o czym świadczą kroniki z XIV w. W XVII w. co najmniej dwa różne typy polskich psów gończych były już przy tym dobrze rozróżniane.

Nazwa rasy gończy polski po raz pierwszy pojawiła się w literaturze ok. 1820 r. Szczegółowe opisy znajdują się w XIX-wiecznej literaturze myśliwskiej – w 1819 r. Jan Szytier (Poradnik Myśliwych) opisuje polskiego psa gończego. W 1821 r. w czasopiśmie „Sylwan” W. Kozłowski podaje opis i ilustracje obu typów, ogara polskiego (cięższy) i gończego polskiego (lżejszy). Z kolei nieco późniejszy szczegółowy opis Ignacego Bogatyńskiego (1823-1825, Nauka Łowiectwa) mógłby zostać już wykorzystany, jako pierwszy standard dla tej rasy.

Po pierwszej wojnie światowej gończy polski był nadal używany do polowań we wschodnich regionach Polski, a zwłaszcza w górach. W XIX w. rasę utrzymano, jako przydatnego psa pracującego i nie oceniano na ringu wystawowym. Dopiero w następnym stuleciu wygląd rasy został nieco ulepszony, pod przewodnictwem Józefa Pawłusiewicza (1903-1979). Na Podkarpaciu ten słynny polski kynolog wyszukiwał najlepsze polskie psy gończe i rozwijał hodowlę tej rasy. Napisał też pierwszy oficjalny Standard Rasy i doprowadził do jej oficjalnego zarejestrowana przez Polskie Towarzystwo Kynologiczne.

Gończy polski charakter i temperament.

Gończy polski jest stabilny i delikatny oraz odważny. W przeciwieństwie do niektórych jego bardziej agresywnych pracujących ras kuzynów ma też reputację psa przyjaznego i bardziej skłonnego do zachowania bezpieczeństwa, poprzez ucieczkę od kłopotów, niż bezmyślną walkę na śmierć i życie. Jest odważny, gdy jest taka potrzeba, ale nie szuka konfrontacji. Inne pozytywne cechy, to zrównoważony temperament i dobre zdrowie. Rasa ta potrzebuje jednak specjalnego właściciela.

Gończy polski musi bowiem mieć wiele ruchu i dużo ćwiczeń. Najlepiej nadaje się przez to dla myśliwych lub osób aktywnych, przygotowanych do biegania z psem każdego dnia przez wiele kilometrów. Bycie psem domowym, nawet z dostępem do dużego ogrodu, nie jest wystarczające dla tej rasy. Rasa gończy polski jest też bardzo inteligentna i łatwa do szkolenia. Choć jest nieagresywny, pies ten jest ponadto nieufny wobec obcych, przez co nadaje się dobrze również do stróżowania. Za to swoją rodzinę bardzo kocha i jest jej wierny.

Gończy polski znakomity pies myśliwski – wygląd / pokrój.

Pies myśliwski gończy polski to rasa zaliczana do psów średnich i dużych. Jest dość podobny do znanej rasy Doberman. Psy mają wysokość 55-59 cm, a suki 50-55 cm, przy masie ciała ok. 22-26 kg u obojga płci. Gończy polski to zwinny pies o zwartej budowie i mocnym kośćcu, ale nie ciężki. Ma przy tym długie nogi niczym hart, dzięki czemu z łatwością pokonuje kilometry, a jego głęboka klatka piersiowa tylko pogłębia zdolność jego płuc do aktywnego i długotrwałego biegania. Głęboka klatka piersiowa i wąska talia odznaczają go, jako dobrego psiego sportowca.

rasa gończy polski

Tułów jest zwieńczony na końcu długim prostym ogonem, który służy do wskazywania przy stójce. Gończy polski ma też proporcjonalną głowę, długą kufę i opadające uszy. Wspinaczka po stromych górach lub przetrwanie w niskich temperaturach jest mocną stroną tego psa, mimo krótkiej sierści. Sierść gończych polskich ma podobną teksturę, kolor i wzór jak u Dobermanów. Krótki włos w kolorze czarno-brązowym, czerwono-czarnym lub czarno-brązowym nie daje wielkiej ochrony przed dużym zimnem, ale cały włos jest doskonale wodoodporny. Ostatecznie psy te cechuje wiec wytrzymałość na trudne warunki pracy nawet w regionach górskich.

Gończy polski kondycja i zdrowie.

Są to ogólnie zdrowe psy. Nie ma doniesień o poważnych problemach zdrowotnych związanych z ich hodowlą. Średnia długość życia gończych polskich wynosi ok. 10-13 lat, chociaż niektóre pojedyncze psy żyją znacznie dłużej. Stara rasa gończy polski słynie również z tego, że jest zdrową rasą pod względem obciążeń czynnikami dziedzicznymi. Jednak utrzymanie aktywnego psa tak zdrowego wymaga odpowiedzialnego właściciela, który jest świadomy ryzyka, przed którym stoi tak aktywny pies. Gończy polski musi bowiem dużo biegać, a to może sprzyjać kontuzjom, szczególnie w przypadku udziału w prawdziwych polowaniach (psy pracujące).

Aktywna natura polskiego gończego wystawia go ponadto na kontakt z wieloma dzikimi zwierzętami, a przez to z pasożytami zewnętrznymi i wewnętrznymi (pchły, kleszcze, glisty, tasiemce). Ważne jest więc, aby regularnie te psy odrobaczać. Psy, które spędzają dużo czasu w pobliżu źródeł wody, zwłaszcza stojących, takich jak stawy, jeziora lub kałuże, powinny być też szczepione przeciw leptospirozie. Mając gończego polskiego, należy zachowywać stałą czujność i pod koniec aktywnego dnia na świeżym powietrzu, zawsze sprawdzać swojego ulubieńca. Szybko usuwać kleszcze, obserwować czy nie ma zranień i innych kontuzji lub oznak chorób (np. przenoszonych przez kleszcze, jak babeszjoza).

Gończy polski szkolenie i nauka.

Gończy polski to inteligentny pies, który chętnie stosuje się do metod szkolenia opartych na pochwałach słownych i nagrodach smakołykach. Ta umiejętność uczenia się, gdy jest właściwie motywowany, czyni go też doskonałym kandydatem na konkursy posłuszeństwa i zwinności, a nawet synchronizowanego tańca z psem. To także ładnie wiąże się z jego potrzebą bycia aktywnym i wykonywania dużej ilości pracy. Gończy polski potrzebuje przy tym dużo powtarzanych ćwiczeń, aby nie dać się rozproszyć podczas treningu.

Psy te są pełne energii i czasem trudno nad nimi zapanować. O wiele lepiej jest najpierw spalić trochę tej energii przy długim bieganiu, a dopiero potem rozpocząć spokojny trening. Poziomy ćwiczeń i aktywności idealne dla gończego polskiego, to bieganie, jogging, polowanie i zabawa np. frisbee. Psy te nie wytrzymają, drzemiąc przez cały dzień na kanapie. Jeśli gończy polski nie otrzyma wystarczającej stymulacji fizycznej i psychicznej, będzie się źle zachowywał (szczekanie, niszczenie przedmiotów, gryzienie lub kopanie dołów). Należy zapewniać tej rasie dużo ćwiczeń każdego dnia.

Gończy polski pielęgnacja.

Gończy polski ma wodoodporny włos, który zrzuca umiarkowanie. Wymaga niewiele pielęgnacji, poza cotygodniowym szczotkowaniem. Należy jednak uważać na nadmierne kąpanie, bo może to usunąć naturalne oleje z sierści, która zacznie przemakać.