Bydło szkockie

Z uwagi na swoje liczne walory, rasa bydła Highland Cattle cieszy się w naszym kraju coraz większą popularnością. Coraz więcej gospodarstw rolnych stawia na hodowlę bydła właśnie tej rasy. Powodów jest wiele: doskonałe mięso, relatywnie nieduży wkład pracy, atrakcyjne ceny skupu żywca oraz niezwykła odporność, jaką posiada bydło szkockie. Popularne Highlandery stanowią bowiem rasę, która doskonale radzi sobie w najtrudniejszych warunkach. Z naszego artykułu dowiecie się wszystkiego o szkockiej rasie wyżynnej.

Bydło szkockie historia

Rasa bydła Highland Cattle uważana jest za jedną z najstarszych ras na świecie. Rok 1885 to czas, gdy tworzy się pierwszą księgę zarodową. Pochodzenie tej rasy bydła to północna i zachodnia Szkocja. Co ciekawe, bydło Highland Cattle uznawane jest za częściowo dzikie, nie w pełni udomowione. Rasa ta rozmnażała się wyłącznie metodą doboru naturalnego i tak jest do dziś. W hodowlach bydła tej rasy praktycznie nie stosuje się inseminacji. Bydło szkockie górskie charakteryzuje się unikatowym wyglądem, a ich znakiem rozpoznawczym jest bujna i długa sierść. To właśnie dzięki niej, bydło tej rasy było i jest w stanie przetrwać trudne warunki atmosferyczne, takie jak zimowe mrozy, deszcz czy silny wiatr.

stado bydło szkockie

Co ciekawe, sierść zastępuje u tych zwierząt warstwę tłuszczu, który zazwyczaj znajduje się pod skórą w celu zapewnienia ciału temperatury. Właściwości termoizolacyjne włosia sprawiają, że otłuszczenie bydła szkockiego jest wyłącznie śladowe, co w znacznym stopniu wpływa na ich walory mięsne. Kolejnym znakiem rozpoznawczym bydła rasy Highland Cattle są charakterystyczne, duże rogi, po których można odczytać wiek bydła. Przeciętnie, krowy tej rasy dożywają ok 18 lat, choć spotyka się także osobniki starsze. Długowieczny charakter bydło szkockie zawdzięcza swoim doskonałym warunkom fizycznym oraz niezwykłej odporności na temperaturę, choroby oraz infekcje.

Bydło szkockie, w porównaniu z innymi rasami nie osiąga być może spektakularnych parametrów Dorosła krowa osiąga wzrost do 105 cm w kłębie i waży ok. 450 kg, byk mierzy ok. 120 cm, a jego waga to 650 kg. Małe cielęta, bezpośrednio po wycieleniu ważą ok. 25 kg.

Bydło rasy Highland Cattle, mimo iż uznawane jest za rasę dziką, doskonale asymiluje się w gospodarstwach rolnych. Krowy i byki przywiązują się do swoich właścicieli i zazwyczaj nie wykazują problemów w zakresie hodowli. Są posłuszne i jeśli nic ich nie niepokoi, z pewnością nie przysporzą swojemu hodowcy problemów. Wielu obserwatorów wskazuje na niezwykle urokliwy wygląd, jakim charakteryzuje się bydło szkockie. Z kolei ich niebywała odporność sprawia, że mogą one być pozostawiane na pastwisku przez cały rok. Nie potrzebują także specjalnych zabudowań, takich jak obory, ponieważ budowa ciała stanowi dla nich najlepsze zabezpieczenie przed czynnikami zewnętrznymi.

bydło szkockie na pastwisku

Walory mięsne bydła szkockiego

Pomimo swoich niepodważalnych walorów wizualnych i stosunkowo niskich wymagań, należy pamiętać, że krowy i byki rasy Highland Cattle to przede wszystkim bydło mięsne. Wołowina uzyskiwana z bydła tej rasy uchodzi za niezwykle delikatną i bardzo smaczną. W smaku mięso przypomina nieco dziczyznę, jednak jest znacznie łatwiejsze w przyrządzaniu i nie wymaga tak długiej obróbki. Wszystko to sprawia, że bydło szkockie na terenie całej Unii Europejskiej hodowane jest głównie w celach mięsnych. Walory mięsne bydła szkockiego wynikają przede wszystkim z kilku podstawowych zalet.

Pierwszą z nich jest budowa ciała i wspomniany wcześniej brak grubych warstw tłuszczu. Drugi, to fakt, że bydło szkockie hodowane jest w gospodarstwach ekologicznych, a w ich żywieniu praktycznie nie stosuje się pasz ani konserwantów, dzięki czemu wołowina ma naturalny i delikatny smak. Mięso z krów tej rasy jest bardzo soczyste i marmurkowate. Brak tłuszczu to także brak cholesterolu, dzięki czemu mięso z bydła szkockiego uchodzi za jedną z najzdrowszych odmian wołowiny, jaką można znaleźć w sklepach.

bydło szkockie krowa z cielakiem

Bydło szkockie hodowla

Hodowla bydła szkockiego rozwija się w całej Europie, a od paru lat obserwujemy wzrost popularności tej rasy także w naszym kraju. Rodzime gospodarstwa mają w hodowli zazwyczaj od kilkunastu do kilkuset sztuk bydła szkockiego. Rodzimi hodowcy zwracają uwagę na fakt, że hodowla rasy Highland Cattle, w stosunku do innych odmian, nie wymaga dużych nakładów. Sprawia to, że bydło szkockie, które może stacjonować pod gołymi niebem, stanowi coraz częściej spotykany widok w polskich gospodarstwach. Przeszkodą w otwarciu hodowli może być jednak cena bydła szkockiego. Za cielaka tej rasy musimy zapłacić ok. 1000 euro, dlatego otwarcie hodowli na masową skalę wiąże się z koniecznością posiadania odpowiednich funduszy. Tym, co kusi hodowców jest stosunkowo niedługi czas oczekiwania na rozród – krowa tej rasy jest gotowa do zapłodnienia średnio ok. 15. miesiąca życia.

Przyciągają także ceny żywca w skupie i to właśnie one najbardziej działają na wyobraźnię polskich hodowców. Za kilogram żywca bydła szkockiego, płaci się nawet o połowę więcej niż przy sprzedaży tradycyjnych ras. Wysoka cena skupu, w połączeniu z dużą odpornością bydła szkockiego oraz doskonałym smakiem mięsa, stanowią tajemnice popularności bydła na świecie. Walory te sprawiają również, że coraz więcej gospodarstw ekologicznych w naszym kraju decyduje się na otwarcie hodowli. Co ciekawe, często zdarza się, że hodowane w Polsce jałówki kojarzone są z buhajami z innych krajów – głównie Austrii i Niemiec. Pozwala to uzyskać jeszcze lepszą charakterystykę rasy oraz wyższą jakość mięsa.

głowa bydła szkockiego

Żywienie bydła szkockiego Highland Cattle

Problemów nie dostarcza także żywienie bydła szkockiego. Przede wszystkim krowy te preferują słodkie odmiany traw. Z uwagi na swój dziki charakter, chętnie zjadają także pędy drzew iglastych, szczególnie zimą. Częstym widokiem, zwłaszcza jesienią, jest bydło szkockie obgryzające liście drzew, korę lub jabłka bądź inne owoce. Zimą dokarmia się je sianokiszonką. Hodowla bydła rasy Highland Cattle, w opinii hodowców, nie jest skomplikowana jednak szczególnie na początku, warto zdobywać wiedzę od bardziej doświadczonych hodowców.